Okiem niewidomego. To jak to jest z tym AI?

Ostatnio coraz częściej jestem pytana o to, w jaki sposób osoba niewidoma używa sztucznej inteligencji. Rozczaruję odpowiadając: w większości tak jak wszyscy inni. Oczywiście jeśli interfejsy są dostępne.

Nie tylko opisywanie obrazków

Sztuczna inteligencja potrafi generować obrazy. Umie je również opisywać. Czy to się przydaje? Oczywiście. Zrzut ekranu lub zdjęcie, gdy opisane przez model językowy, niekoniecznie musi być już przeszkodą w komunikacji. I tajemniczy słoik sprzed obiektywu aparatu w telefonie nie jest już niczym niezwykłym, bo nagle dowiem się, że trzymam w ręku dżem morelowy lub korniszony.

Czy mam ulubione narzędzie AI?

Nie mam. Testuję różne, ale niewiele z nich zostaje. Bardzo rzadko też sprawdzam narzędzia, które od razu domagają się wykupienia subskrypcji, albo oferują bardzo krótki okres próbny. W niektórych sytuacjach orientacja w interfejsie zajmuje mi więcej czasu. Uczenie się nowego narzędzia nie zawsze jest warte zachodu.

A co ułatwia mi AI?

Jak pewnie każdemu, wyszukiwanie informacji. Kilka tygodni temu poprosiłam model o znalezienie mi miejsca w najbliższej okolicy, gdzie mogę kupić krzesło do komputera. Innym razem robiłam rozeznanie rynku, szukając usług przygotowywania dostępnych cyfrowo publikacji.

Czasami model zamiast człowieka

Zdarza mi się, że muszę zrozumieć jakiś bardziej złożony wykres, albo przeanalizować nietypowy problem. Oczywiście rozmowa z gumową kaczuszką nigdy nie wyszła z mody, ale czasami warto przedyskutować temat z modelem językowym. Niekoniecznie dlatego że podsunie rozwiązania. Czasami zada po prostu pytania, które mi umknęły. Albo cierpliwie znosi moje frustracje na temat technologii, której użycie przyprawia mnie o ból głowy.

A kiedy jednak z człowiekiem?

W dostępie do informacji? Prawdopodobnie wówczas, gdy informacje mają charakter bardziej osobisty. Przykład: posiadam wiele dokumentacji medycznej. Bo proces jest złożony: zeskanować każdą stronę, poczekać, aż program przerobi ją na tekst, czy wreszcie zorientować się w powstałym po przetworzeniu chaosie. AI mogłoby pomóc, oczywiście. Ale często wymaga to wysłania zdjęcia na serwer dostawcy takiej usługi. Nie czułabym się komfortowo z przesyłaniem tak osobistych informacji. Wtedy pomoc kogoś zaufanego okazuje się niezbędna.

Pozwalam AI na wykonywanie żmudnej pracy

Nie mam żadnego problemu, żeby poprosić model o przeanalizowanie dokumentu, a czasami wręcz poszukanie dziury w całym. Ostatnimi czasy zdarza mi się pisać sporo specyfikacji, w których łatwo o głupi błąd przez zaniechanie. A to może wiele kosztować. Wykorzystuję więc modele do znalezienia tego, co wydawało mi się zbyt oczywiste, a co mogłoby zostać różnie zinterpretowane podczas implementacji.

A rozrywka?

Nie będę oszukiwać, czasami zdarza mi się również dyskutować z modelem na temat procedur pieczenia domowego sernika, bo czemu nie? I nie, nie pytam o przepisy. Po prostu się przekomarzam.

Planuję też spotkania rodzinne, albo marudzę, że wcale nie chcę w nich uczestniczyć. To też część życia. I to czasami trudniejsza niż współpraca z AI.

Czy używam AI inaczej niż wszyscy?

Raczej nie. Pracuję, planuję, szukam informacji. Nieraz potrzebuję inspiracji, rozwiązuję codzienne problemy. Czy to się czymś różni od sposobu, w jaki inni korzystają ze sztucznej inteligencji? Odpowiedzcie sobie sami.